Surowe czy ugotowane. Ta sama porcja potrafi różnić się 2,5–3×. Wartość „węgle na 100 g” musi dotyczyć produktu w takiej postaci, w jakiej go ważysz — dlatego frytki są na liście dwa razy.

Waga mówi, ile ubyło z naczynia — nie ile dziecko zjadło. Rozsypane i wyplute liczy się tak samo jak zjedzone. Do odjęcia takiej ilości służy pole „Odjąć” (odnośnik „rozsypane…” pod polami).

Posiłek tłusty albo białkowy (pizza, panierowane, mięso) potrafi podnosić glukozę jeszcze 3–6 godzin po jedzeniu. Ten kalkulator liczy wyłącznie węglowodany „na teraz”.

Płyny i cukry proste (sok, mleko, słodycze) działają szybciej niż produkty stałe.

Leczenie niedocukrzenia nie podlega bolusowaniu. Cukru podanego na hipoglikemię nie liczy się w tej aplikacji.

Etykiety spoza UE. „Carbohydrates” bywa liczone inaczej niż w Unii, a „w tym cukry” to część węglowodanów, nie osobna pozycja do dodania.

Produkty „bez cukru” i poliole (maltitol, ksylitol, erytrytol) — wartość z etykiety bywa zawyżona względem tego, co realnie podnosi glukozę.

Flaga przy produkcie mówi, jak pewna jest liczba: stabilna — różnice niewielkie; orientacyjna — duży rozrzut między markami; szacunek — liczba z tabel, nie z pomiaru.

Dawkę wylicza pompa, decyduje rodzic — ta aplikacja liczy wyłącznie gramy węglowodanów.